De graankorrel - André Gide Hermien Manger

De graankorrel - André Gide Hermien MangerHalverwege zijn levensweg schildert Andr Gide (1869 1951) een zelfportret, Si le grain ne meurt, nu vertaald als De graankorrel. Het is een portret van de schrijver als jongeman, dat eindigt op zijn vijfentwintigste, bij de verloving met zijn nichtje Madeleine, kort na de dood van zijn moeder. Het sympathieke van dit zelfportret is de genadeloze eerlijkheid: als iemand Gide zou willen afmaken vindt hij er alle argumenten door Gide zelf aangedragen. Al

die hij ziet in de Russische iconografie en het Noord- Duitse landschap (eerste en tweede deel) en een innerlijke armoede opwerpt tegenover het moderne

poëtische kracht beschrijft Kenzaburo Oë de aarzeling

een zo vlotte en zo mooie dood

verschijnen hier in hun rauwste vorm

onder de titel De koude revolutie

Hoe kun je weten of er jaren verstrijken dan wel seconden

louteringsberg en paradijs

inmiddels een belangrijk man bij de Gestapo en verantwoordelijk voor talloze arrestaties van ‘joodse verraders’

en in nog negen verhalen zijn

‘Je zou opgesloten moeten worden en tentoongesteld

Het was de eerste stap op weg naar de macht

Al tijdens zijn leven